Belastingdienst

In het hol van de leeuw

Daar sta je dan, midden op het podium. Je mag zo gaan spreken, met een brok achter in je keel. Even, heel even wil je het podium afrennen. Terug naar veiligheid, geen angst en terug in het veilige holletje. Dan besef je, dat je hier staat omdat je hier altijd al heb willen staan en je nu die kans krijgt. Niet meer terug maar nu laten weten waar je voor staat en laten zien wat het leven met schulden ‘echt’ is.
rgba(214,84,44,0.91)

Werken aan je dromen

Het begon allemaal 4 jaar geleden, toen ik voor het eerst ging spreken vanuit het PSV jongeren team. Elke maand had ik meerdere gastlessen, waar ik vertelde over hoe belangrijk het was om je school af te maken en dat praten over problemen erg belangrijk is. Dit ging zo twee jaar door, totdat er een punt kwam dat ik meer ging vertellen over mijn koopverslaving.

Leg maar eens aan een groep jongeren dat het een koopverslaving is en geen cokeverslaving. Gelukkig liep dit elke keer goed af en kreeg ik ze zelfs nog aan het lachen. Er begonnen dromen te groeien en doelen werden er gemaakt. Steeds meer begon ik in te zien, hoe veel die koopverslaving invloed had op mijn leven, op mijn schulden, op alles.

Een doel dat word behaalt

En daar zit je dan…je weet dat je even wat hulp nodig hebt. De wintermaanden komen eraan en die mogen niet weer invloed krijgen. We beginnen te praten en voordat ik het weet komt er iemand anders binnen gelopen. Direct zeg ik vol met zenuwen “ja”. Geen seconde dat ik twijfel. Dit moet ik doen! Een droom die uit komt en een doel…wat ik behaal.

Ik loop de deur uit. Beseffen doe ik het nog niet helemaal. Sta ik echt, over twee weken, voor +/- 300 mensen te spreken. Niet zomaar mensen, maar mensen die werken bij de Belastingdienst. Mijn grootste angst word werkelijkheid. Allemaal mannen in pak, en vrouwen. Kan ik nog terug krabbelen. Nee, dit doen we niet! Ik loop door…

Hallo Belastingdienst, Hallo mannen in pak

De dag is aangebroken, hier sta ik dan, in het hol van de leeuw. Ik heb er zin in, zin om te vertellen hoe het leven echt is. De vragen blijven gelukkig nog uit, laat mij eerst maar ‘mijn’ verhaal vertellen. Als eerst krijgen we een hele presentatie, allemaal over Prinsjesdag. Op momenten is het erg interessant en op sommige momenten snap ik er helemaal niks van. Best wel herkenbaar, want zo gaat het normaal ook bij de Belastingdienst.

We luisteren twee uur ijverig naar wat er allemaal gaat veranderen. We overleggen tussendoor, we horen iets interessant waar we op in kunnen spelen. Raak vlakken met mijn verhaal en dat van mijn collega sprekers. Dan breekt de pauze aan. Nog 30 minuten…

Weg zijn de angsten

Daar sta je dan, een zaal vol met mensen die werken bij de Belastingdienst. Allemaal mensen die te maken hebben met invordering. Ook een aantal deurwaarders zijn aanwezig. Blij toen ik dat hoorde, want die mensen wilde ik juist even spreken. Ik keek de zaal door, zeker +300 man zat er. Nog nooit heb ik voor zoveel mogen spreken. Trots! Mijn grootste doel, heb ik maar mooi weer behaald.

Ik begin te spreken en de woorden vloeien uit mijn mond. Geen twijfel mogelijk, de angst is compleet verdwenen. Mannen in pak zie ik niet meer. Ik zie nu mensen die hier komen om hopelijk iets mee naar huis te nemen. Een gedachten, waar ze de komende tijd niet over uit kunnen denken.

Meenemen in mijn leven, mijn leven met schulden en wat voor grote invloed de Belastingdienst daar in heeft. Natuurlijk vertelde ik, dat ik snap dat ze de regels niet kunnen veranderen. Logisch want die staan nu eenmaal vast. Maar wat ik ook vertelde, is dat men wel anders kan reageren, anders kunnen mee denken, voorstellen kunnen doen voor eventuele hulp en soms gewoon is vragen of het allemaal nog wel gaat? Voorbeelden gooide ik de zaal in, instemmende koppies gingen heen en weer, vragende blikken passeerde de revue en stilte raakte iedereen. Mij ook, want meerdere keren kreeg ik dikke kippenvel.

Dikste applaus ooit

De laatste woorden werden gesproken. Het is klaar, 25 minuten van spreken en meenemen. Toen kwam die vraag “hoe vind je dat de Belastingdienst het doet en hoe makkelijk maakt de Belastingdienst het?”…wil je een eerlijk of lief antwoord. Eerlijk dan maar en mijn antwoord is “gewoon kut” en “ze maken het alleen maar ingewikkelder”. Juist, dat wilde ik horen want dat vinden wij nou ook. Dit was iemand uit de zaal. Gelach, gekibbel en stilte volgde…

De stilte werd omgezet in een luid lang applaus. Het overkomt je maar toen ik eenmaal zat besefte ik het. Een traan rolde over mijn wang. Heb ik dit echt gedaan, ben ik echt in de hol van de leeuw gaan staan. Ja, dat ben ik gaan doen! Wat ik eigenlijk altijd zeg “never let the fear of stryking out, keep you from playing the game“. En nu hopen dat deze woorden, men aan het denken zal zetten.

You rock, mannen in pak

Hi, mijn naam is Diana. Ik ben spreker, ervaringsdeskundige, reislogger en fotograaf. Ik woon met mijn twee katten (Kayla en Evi) in een knus appartement in het centrum van Breda. Ik ga er graag op uit en ontdek het liefs elke week nieuwe dingen. Ik ben verslaafd 😉 aan Schotland, Sushi en gezelligheid. Meer weten over mij? 

-X- Diana

2 Reacties

  1. Lydiavan50ennogwat (op fb&insta)

    Wat een geweldige kans !!
    Eenmaal gelazer met betalen of terugbetalen aan de belasting is als een wurgtouw. Daar gaan mensen aan kapot.

    Antwoord
    • Talkdiana

      Het was zeker een geweldige kans. Het gaat nog niet zozeer over het terug betalen maar meer op de manier waarop de mensen te woord staan. Dankjewel voor je reactie.

      Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *