Bang voor de deurbel

Als je in schulden leeft

Ik leun lekker languit op de bank, zet de televisie aan en besluit mijn favoriete serie op te zetten. Even tijd voor ontspanning na hectische werkdag. Gelukkig was ik al eerder klaar met werken. Even nergens anders aan denken, dan wie nu die geheimzinnige man is achter die moord. 

Bang, bang, bang…bang voor de deurbel! Ik hoor een auto aan komen, rijd de parkeerplaats op, er stapt iemand uit en slaat de deur dicht. Mijn hart maakt een zenuwachtig sprongetje. Voetstappen hoor ik de trap op komen, één voor één, laat het aub de buurman zijn…mijn hart begint sneller te kloppen.

De tijd lijkt uren te duren en dan gaat die bel. Trrrring trrrrring! Het eerste wat er gebeurd is dat mijn bange gevoel, overslaat in angst en paniek. Ik krijg bijna geen lucht meer en mijn handen beginnen te zweten. Ik heb geen afspraak en mijn vriendinnen bellen anders aan. Ik druk de serie op pauze, zodat de persoon, die voor deur staat niks hoort. Houd mijn adem in om er maar te zorgen dat ik super stil kan zijn. Zelfs die tranen die prikken achter mijn ogen, probeer ik niet te laten rollen. Fuck…ga weg, ga weg!

Bang, bang, bang…bang voor de deurbel!

Ik verstijf, kan geen kant meer op en er word nog een paar keer aangebeld. Ga weg! Ik kruip helemaal in mijn holletje paniek. Er lijkt geen uitweg meer te zijn en dan hoor ik de brievenbus. Er word iets afgegeven. Please, laat het een verjaardagskaart zijn, want het is immers bijna mijn verjaardag.

Nog steeds blijf ik verstijft zitten op mijn bank. Het lijkt net of mijn lichaam is verlamt, verlamt van angst. Ik hoor voetstappen de trap afgaan, de auto deur word geopend maar hoor geen motor. Op staan en door de gordijnen kijken durf ik niet. Bang om gezien te worden. Het smoesje ligt al klaar, want ik lag te slapen.

Ik blijf zitten totdat ik de motor hoor. Mijn lichaam ziet dat als signaal dat het veilig is. Het lijkt weer uren te duren. Zou persoon in kwestie mij opwachten, net als op school toen mijn klasgenoten mijn in elkaar wilde slaan? Angst kwam weer naar boven en ik verstijfde weer.

Bang om gezien te worden

Even later ontdooit mijn lichaam en als ik op de klok kijk, zijn we 2 uur verder. Ik weet niet of de persoon in de auto nu is weg gereden. Bang sta ik op en kijk ik aan de zijkant of ik een onbekende auto zie, met iemand achter het stuur. Niks te zien en de kust lijkt veilig.

Gespannen loop ik naar de gang en kijk ik via de trap naar beneden. Een grote witte envelop zie ik bungelen uit mijn brievenbus. Ik loop zo geluidloos mogelijk de trap af. Elke stap die ik zet kraakt en bij elke stap voel ik weer paniek. Wetende dat die persoon van die brief allang weg is, blijft het terug komen.

Ik rits die brief uit de brievenbus, check of de deur op slot zit en ren naar boven. Zo ik ben veilig! Kijkend naar de brief, voel ik dat ik aan het wankelen ben. Ik leg de brief weg, loop naar de bank en besluit dat het veiliger is om te gaan zitten. Mijn lichaam zakt in en voordat ik het weet word ik 5 uur later wakker.

Kijkend naar de brief, voel ik dat ik aan het wankelen ben.

Het is middernacht en voel aan mijn rug, dat mijn bed beter zal slapen dan mijn bank. Nog steeds voel ik overal angst en besluit een rustgevend middel te nemen en dan verder in mijn bed te gaan slapen. Dit voelt beter en morgen weer een nieuwe dag!

Ik ben bang voor de bel. Angstig. Paniekerig. Gelukkig is het nu jaren later (2018) en weet ik dat er word aangebeld voor een reden. Toch blijf ik licht angstig worden, bij het horen van die bel.
Die angst ligt het vooral in wat die bel mij gaat brengen. Deze keer bracht het mij een dikke rekening, die ik niet kon betalen, daar zat al een hoge boete op en kosten van de deurwaarder etc.

Achter deze angst schuilt een man in pak, die op een donderdag februari 2011 aanbelde met de mededeling alles weg te halen als ik niet binnen twee dagen zou betalen, zonder zich voor te stellen en mij te laten weten waar hij voor kwam. Die dag was ook de dag dat ik compleet in zakte, het laatste touwtje waarmee ik mezelf omhoog hield, werd doorgeknipt. Maar dit is ook de dag, die mijn leven voorgoed heeft veranderd en mij een tweede kans heeft gegeven.

Belastingdienst: In het hol van de leeuw

Belastingdienst In het hol van de leeuw Daar sta je dan, midden op het podium. Je mag zo gaan spreken, met een brok achter in je keel. Even, heel even wil je het podium afrennen. Terug naar veiligheid, geen angst en terug in het veilige holletje. Dan besef je, dat je...

Hi, mijn naam is Diana. Ik ben spreker, ervaringsdeskundige, reislogger en fotograaf. Ik woon met mijn twee katten (Kayla en Evi) in een knus appartement in het centrum van Breda. Ik ga er graag op uit en ontdek het liefs elke week nieuwe dingen. Ik ben verslaafd 😉 aan Schotland, Sushi en gezelligheid. Meer weten over mij? 

-X- Diana

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *